[ZAMKNIĘTY] #3 Czy Naciśniesz?

[MR.ALBAN]

 

Nie musisz już za nic płacić

Ale

Nadal musisz pracować

[Uriasz]

Tak.

Skoro nie muszę już za nic płacić, a jednocześnie nadal muszę pracować, to brzmi jak źródło nieograniczonych możliwości. Bez presji finansowej praca przestaje być przymusem, a staje się wyborem. Nie musiałbym harować katorżniczo — byłbym bezpieczny finansowo i mógłbym "kupować" nieograniczoną ilość nieruchomości, sprzedawać je za ich cenę rynkową, reinwestować zyski, budując przy tym coś własnego. Mógłbym zostać rentierem albo nawet prezesem firmy budowlanej — i to wciąż byłaby praca, tylko wykonywana na własnych zasadach. Oczywiście z umiarem, żeby nie pogubić się w tym szaleństwie i nie być zbyt zachłannym.

A gdyby podejść do tego kreatywniej, można by znaleźć jeszcze ciekawsze „zawody”. Na przykład zostać zatrudnionym przez zaufaną osobę — choćby przyszłą żonę — jako „towarzysz życia na pełen etat”, „tester wycieczek”, „prywatny ochroniarz” czy „specjalista od poprawiania humoru”. Wystarczyłaby dobrze spisana umowa, by formalnie wszystko się zgadzało. Potem cieszylibyśmy się beztroskim życiem  

Oczywiście nie chodziłoby wyłącznie o kwestie egoistyczne. Skoro nie musiałbym za nic płacić, a zasoby byłyby nielimitowane, mógłbym realnie zrobić wiele dobrego — dla ludzi, zwierząt i całego otoczenia. Np.: ,ógłbym finansować strategiczne projekty dla kraju, choćby odkupić teren pod CPK i wesprzeć jego realizację. Inwestować w nowoczesne technologie z kluczowych obszarów bezpieczeństwa i rozwoju. Wyobraźcie sobie przebudowane szpitale — dla ludzi i zwierząt — wyposażone w najnowocześniejszy sprzęt i dostęp do najdroższych terapii, na które dziś organizuje się publiczne zbiórki. Nowoczesne szkoły z najlepszymi pomocami dydaktycznymi. Lepszą infrastrukturę i komunikację. Nowe osiedla, przemyślane przestrzenie publiczne, miejsca kultury i rozrywki. Mógłbym wykupywać tereny, by przywracać je naturze, dbać o gatunki, którym grozi wymarcie, wspierać transformację firm tak, by przestały truć środowisko, inwestować w rozwiązania ekologiczne i długofalowe. 

Nie użyłbym tej mocy tylko do „dawania pieniędzy”. Pieniądze same w sobie rzadko rozwiązują problemy — często je tylko maskują albo przesuwają w czasie. Użyłbym przycisku do budowania systemów, które działałyby, nawet gdy mnie i tej mocy by nie było. Równolegle inwestowałbym w systemy, nie tylko w budynki. W badania naukowe, profilaktykę zdrowotną, czystą energię, technologie przyszłości. Tworzyłbym fundusze rozwojowe, by ludzie byli bardziej świadomi oraz kapitał dla przedsiębiorczych ludzi, by mogli budować własną niezależność. Zamiast tylko „dawać”, wzmacniałbym mechanizmy, które same generują wartość. Chciałbym, by moc przycisku nie była jednorazowym fajerwerkiem, lecz impulsem do trwałej zmiany — takiej, która łączy wizję z odpowiedzialnością. Rozmach z równowagą. Ambicję z rozsądkiem.  

Edytowane 28 Lutego przez Uriasz

[Misza]

Jestem na TAK, ale musiało by to być 8 h dziennie i wolne weekendy xD 

[Hana_Montana]

Oczywiście, że naciskam 

[Dusia]

Yup

[old]

Daję nie, bo to przepis na niesprawiedliwość. Nie mam zamiaru tyrać całe życie w świecie, w którym nieroby mają dokładnie to samo co ja, za darmo. Praca musi mieć sens i dawać przewagę tym, którym się chce, a nie być dożywotnim obowiązkiem w zamian za miskę zupy, którą i tak dostaje każdy leniuch

[MR.ALBAN]