zamkniety Izrael Obowiązkowa Służba Kobiet w Wojsku

[Browar3D]

Wraz z utworzeniem Sił Obronnych Izraela i likwidacją podziemnych milicji w 1948 roku, rząd zdecydował o powołaniu kobiet do wojska na mocy prawa wymagającego obowiązkowej służby. Ten niezwykły krok wynikał przede wszystkim z braku personelu wojskowego i koncepcji Ben-Guriona o „armii ludowej”, którą starał się wówczas zaszczepić. Z biegiem lat, a zwłaszcza w ostatnich dziesięcioleciach, koncepcja równości płci stała się również istotna w dyskusji o służbie wojskowej, a kobietom służącym w IDF otwiera się coraz więcej ról. 

Izrael jest jedną z jedynych armii na świecie, które rekrutują kobiety w swoje szeregi na mocy obowiązkowego projektu ustawy. Kobiety służyły w IDF od momentu jej powstania w 1948 r. W 1949 r. ich służba w Korpusie Kobiet - utworzonym przez oficerki, które służyły w armii brytyjskiej - była zakotwiczona w ustawie o służbie obronnej. Pierwszy premier Izraela, David Ben-Gurion, podał dwa uzasadnienia decyzji o werbowaniu kobiet do IDF w ramach obowiązkowego projektu ustawy. Jednym z nich było to, że obowiązkowa służba służyła potrzebom bezpieczeństwa młodego państwa żydowskiego, wymagając od każdego, kto jest do tego zdolny. Drugim było przywiązanie armii do zasady równości społecznej.

Pobór kobiet jako sprawa oczywista

W październiku 1949 r. Mniej więcej półtora roku po ogłoszeniu powstania Państwa Izrael, Instytut Stosowanych Badań Społecznych przeprowadził ankietę, w której zapytano opinię publiczną, czy jest za równymi prawami kobiet, a rzeczywiście 92 proc. na korzyść. Jednak opinie były podzielone w kwestii tego, czy kobiety powinny być poborowe w czasie pokoju (innymi słowy, czy powinien obowiązywać obowiązkowy pobór kobiet): 52,5% było za, a 47,5% było przeciw. Przywódcy Izraela, wśród nich David Ben-Gurion, byli w tej kwestii jednoznaczni: Ben-Gurion uważał, że państwo powinno zarówno żądać od kobiet, jak i mężczyzn, a jednocześnie - dawać im równe prawa.

Jednak pomimo zdecydowanego stanowiska Ben-Guriona w kwestii równości płci, początkowo kobiety mogły służyć w wojsku jedynie jako pracownicy biurowi, pielęgniarki i nauczycielki - stanowiska tradycyjnie postrzegane jako role kobiece. Warto zauważyć, że pomimo tej wrodzonej dyskryminacji, na początku poczucie misji i motywacja żołnierzy Korpusu Kobiecego były stosunkowo wysokie - co pokazała na przykład ankieta przeprowadzona we wrześniu 1948 r. W Batalionie Korpusu Kobiet. 205, z którego ustaleń wynika, że 93% kobiet-żołnierzy deklarowało dumę z przynależności do kobiecego korpusu.

Rozbudowa służby wojskowej kobiet

Pogląd, zgodnie z którym kobiety należały na froncie domowym, a mężczyźni - na froncie dominował również po wojnie Jom Kippur w 1973 r. Okresie wyraźnej nierówności płci, mimo że kobieta była wówczas premierem . W tym czasie kobiety zostały wyłączone z udziału w trzech podstawowych zadaniach wojennych: obronie wojskowej, administracji cywilnej i produkcji wojskowej2. rozszerzona polityka dotycząca umieszczania kobiet w rolach wojskowych, umożliwiająca szkolenie kobiet do ról, które do tej pory były dostępne tylko dla mężczyzn. Otwarcie tych nowych ról opierało się na przekonaniu, że rekrutacja kobiet powinna zwolnić mężczyzn z pozycji na froncie domowym, umożliwiając

 

źródło: klik

 

[CLYDE]

chciały równo uprawnienia to mają. jedna dziura więcej nic im nie zmieni 

[NAURA]

strzelanie kox

 

[HazuT]

ładnie !

 

[Smerf.LaLuś]