[ZAMKNIĘTY] #18 Czy Naciśniesz?

[Mr.Alban]

 

Masz moc, by mieć wszystko, czego chcesz, pstryknięciem palców

Ale

Zabierasz to od osoby, która najbardziej tego potrzebuje

 

[Uriasz]

Ciekawy dylemat, który ma całkiem sporo swoich „za” i „przeciw”.

Mógłbym nacisnąć przycisk w jednym specyficznym przypadku — gdyby założyć, że Bóg nie jest abstrakcją, ale realnym bytem. Wtedy pierwszą rzeczą, jaką bym zrobił, byłoby przejęcie właśnie jego mocy. Skoro potrzebuje jej, żeby być Bogiem, to formalnie spełniałby warunek pytania. Mając taką moc, nie musiałbym już żerować na ludzkiej krzywdzie — mógłbym spełniać swoje pragnienia bez odbierania czegokolwiek innym. Choć z drugiej strony, posiadając taką potęgę, pewnie przestałbym myśleć jak zwykły człowiek, a bardziej jak jakaś wyższa istota.

Jeśli jednak wykluczymy istnienie Boga i innych potężnych, abstrakcyjnych czy mitycznych bytów, sprawa robi się bardziej skomplikowana. Wtedy wszystko sprowadza się do jednego pytania: kto właściwie definiuje „potrzebę”?

Są przecież ludzie, którzy gromadzą majątki niczym krasnoludy w opowieściach Tolkiena albo Ebenezer Scrooge z „Opowieści wigilijnej”. Dla nich utrata złota byłaby tragedią, bo są przekonani, że właśnie tego najbardziej potrzebują. Ale autorzy tych książek, jasno dali nam do zrozumienia, że to właśnie uwolnienie się od obsesyjnego gromadzenia bogactw byłoby dla nich prawdziwym wybawieniem — dałoby im spokój ducha, więcej relacji z ludźmi i normalne życie.

Dlatego jedyną rzeczą, którą miałbym moralny komfort komuś „odebrać”, byłyby pieniądze — zwłaszcza komuś, kto ma ich absurdalny nadmiar. Zdrowia czy długości życia nie miałbym sumienia nikomu zabierać. Cudzej partnerki również nie — raczej by mnie nie kochała, więc taki związek byłby pusty i czysto hedonistyczny. Przygód czy innych relacji z innymi - czułbym się obco, że to nie moje życie, nawet jakby przez chwilę by było fantastycznie.

W praktyce więc w większości przypadków raczej bym tego przycisku nie nacisnął. Nie miałbym sumienia budować własnego szczęścia na czyjejś realnej krzywdzie, odbierając coś, co komuś jest naprawdę bardziej potrzebne niż mnie.

[old]

Nie.
Prawdziwe szczęście płynie z poczucia zasłużenia na to, co się posiada, oraz z faktu, że nasz dobrostan nie jest zbudowany na niczyjej krzywdzie.

[Mr.Alban]